Concert

Honden kopen geen concertkaartjes. Honden zijn niet welkom in concertzalen. De hond van Vrouwtje Jas is een uitzondering. Ze gaat gewoon mee. Dat vindt Vrouwtje Jas fijn. Het is handig en gezellig. Vandaag zijn ze samen bij een klassiek concert.
In de pauze komt een gedistingeerde oudere dame naar Vrouwtje Jas toe en vraagt:
“Is uw hond een muziekliefhebber?”

Vrouwtje Jas moet er even over nadenken. Ze heeft geen idee of haar hond van muziek houdt. Ze heeft zichzelf die vraag nooit gesteld.
Ze vindt het ook een beetje een vreemde vraag. Mensen maken en luisteren muziek en genieten daarvan. Maar een hond is een hond.
Kunnen honden überhaupt een mening hebben? Vrouwtje Jas houdt veel van haar hond, maar ze dicht haar geen menselijke eigenschappen toe.

Om toch te reageren, maakt ze een grapje.
Ze vertelt dat haar hond alleen van instrumentale klassieke muziek houdt — zang vindt ze storend.
Precies de muziek die vanavond op het programma staat. Daarom heeft ze de kaartjes voor dit concert aan haar hond cadeau gedaan. Voor haar verjaardag. De hond is vorige week namelijk zeven jaar geworden.

“Wat een geweldig cadeau! Houdt u zelf ook van klassieke muziek?”

Ja natuurlijk houdt Vrouwtje Jas van klassieke muziek, dat is de reden dat ze hier is vanavond. De verjaardag van de hond is een verzinsel. De hond is er vanavond bij omdat het een hulphond is, die Vrouwtje Jas ten dienste staat.
Blijkbaar is het verzinsel niet bizar genoeg. Want als Vrouwtje Jas bevestigt dat ze van klassieke muziek houdt, komt de dame met een bijzonder verhaal.

“Wat een zegen dat jullie van dezelfde muziek houden! Dat is bij ons anders. Ik houd van piano- en vioolmuziek, met een voorkeur voor de concerten van Mozart. Mijn Beau niet; Beau houdt van koperblazers. Trompet, hoorn, trombone en saxofoon, daar is ze gek op.
Dus vooral de scherpe blaasinstrumenten. Het Trompetconcert van Haydn, bijvoorbeeld. Ik houd daar zelf niet van, maar draai het regelmatig voor mijn Beau. Ze geniet daar zo van! Ze gaat dan midden in de kamer staan, heft haar hoofdje ten hemel en zingt mee. Het klinkt als het huilen van een jonge wolf.

Ik denk dat het te maken heeft met haar instinct. Beau is een Cavalier King Charles Spaniël. Een jachthondje, ooit gefokt door het Britse koningshuis. Mijn Beau is een rechtstreekse afstammeling van die lijn. Ik denk echt dat die koperen muziekinstrumenten haar naar die tijd terugbrengen.
Helaas houd ik zelf niet van die muziek. Maar ik heb een oplossing hoor! Als ik van huis ga, zoals vanavond, zet ik die muziek voor haar aan. Lekker hard. Dan kan ze genieten en meezingen zonder dat ik daar last van heb.”

Vrouwtje Jas laat het even bezinken en vraagt:
“En de buren?”

De dame kijkt naar Vrouwtje Jas. Heel langzaam, van voeten tot kruin. Ze loopt weg en zegt hooghartig:
“Die heb ik niet.”