Ze ziet hem niet
Hij is te vies om aan te pakken. Hij stinkt.
Zij brengt hem naar de kapper.
De man achter de balie kijkt eerst naar haar, dan naar hem.
Alsof hij wil weten wie van de twee het ergst is.
“Laat maar hier,” zegt hij.
Ze verstijft.
Ze houdt niet van hem. Nog niet. Maar achterlaten?
De man schudt zijn hoofd.
“U kunt niet blijven.”
Ze aarzelt.
Dan gaat ze. Zonder hem.
Drie uur later is ze terug.
Ze ziet hem niet.
Lichte paniek.
In de hoek zit een stoere man. Armen vol tattoos.
Op zijn schoot een tuttig hondje. Rood strikje in het haar.
Ze vraagt waar haar zwerver is.
De man haalt zijn schouders op en aait zijn hondje.
“E ta dushi*,” mompelt hij.
Hij staat op, zet het hondje op de balie.
“Dat is dan 120 dollar.”
*Dushi Dogs is een informele organisatie die zich ontfermt over zwerfhonden op Bonaire
** Dit verhaal is een vervolg op “Niet voor dames”
