Hij stapt van zijn fiets, wijst naar het einde van het rode touw en zegt: “Die zie je niet vaak meer.”
Vrouwtje Jas vraagt of hij weet wat het is.
Zonder te twijfelen noemt hij het…

Ab zit in de tuin van het kasteel en trekt zijn trui uit. Tegen de tijd dat Vrouwtje Jas hem passeert, is hij bezig de trui in zijn jaszak te proppen.

Ab is een oude man, sportief gekleed. In het langslopen zegt hij dat hij zich te warm heeft aangekleed. Hij heeft al ver gewandeld en moet nu even uitrusten.

Vrouwtje Jas heeft heerlijk geslapen op de bank bij die vreemde, onverstaanbare, maar zeer hartelijke mensen. De ontbijttafel staat gedekt in de ouderwetse Oostenrijkse keuken. Verse harde broodjes. Jam, vleeswaren en kaas.
De gezellige, dikke dame vraagt……

Het is prachtig weer om te zeilen. De picknickmand is gevuld, de kinderen maken de boot klaar. Vrouwtje Jas pakt haar badpak, haar bootschoenen en een warme trui voor de avond. Ze kijkt om zich heen of ze niets vergeten is.

De telefoon gaat.

Ze twijfelt

Opvallend is ze zeker, deze leeftijdloze vrouw. Haar korte haar piept onder een pet vandaan. Het kakikleurige overhemd dat ze over een lang T-shirt draagt, is één grote vlek. Daaronder een mager lichaam. Een stoere legerbroek en splinternieuwe wandelschoenen.

Honden kopen geen concertkaartjes. Honden zijn niet welkom in concertzalen. De hond van Vrouwtje Jas is een uitzondering. Ze gaat gewoon mee. Dat vindt Vrouwtje Jas fijn. Het is handig en gezellig. Vandaag zijn ze samen bij een klassiek concert.
In de pauze komt een gedistingeerde oudere dame naar Vrouwtje Jas toe en vraagt:
“Is uw hond een muziekliefhebber?”

Vrouwtje Jas fietst in het bos met haar hond. Het is een prachtige zonnige ochtend; het jasje is thuis gebleven. Het is nog rustig. Fietsen mag daar eigenlijk niet. Maar ja, wie heeft er last van?

Een man loopt het heuveltje op.

Vrouwtje Jas rijdt Amsterdam in en ziet hem staan, aan de kant van de weg. Poeh, die zal niet makkelijk een lift krijgen. De weg wordt iets verderop afgesloten, hij geeft niet aan waar hij naartoe wil en dan ook nog dat Noord Afrikaanse uiterlijk...

“Moet je nog ver?”, roept hij Vrouwtje Jas na, die hem in volle vaart voorbij fietst. Ze kijkt achterom en stopt met trappen.

In de verte ziet Vrouwtje Jas ze aankomen: een oudere vrouw, een jonge man en een langharige herdershond. In het voorbijgaan groeten ze elkaar. De honden doen dat ook. Vrouwtje Jas geeft ze een compliment: het is een prachtige en welopgevoede hond. Ze maken een Praatje Prut, bekend bij iedere hondenbezitter. Net als Vrouwtje Jas verder wil lopen zegt de vrouw: “Mag ik u iets vragen?”